Uchwała Sądu Najwyższego o sygnaturze III CZP 37/24, podjęta 5 marca 2025 roku przez skład siedmiu sędziów, dotyczyła kwestii prawa zatrzymania przysługującego bankowi w sytuacji, gdy umowa kredytu została uznana za nieważną. Sąd Najwyższy orzekł, że w przypadku dochodzenia przez kredytobiorcę zwrotu świadczenia spełnionego na podstawie takiej umowy, bank nie ma prawa do zatrzymania na podstawie art. 496 w związku z art. 497 Kodeksu cywilnego.
Sąd Najwyższy zmienia zdanie o 180 stopni
Tydzień wcześniej, tj. 28 lutego 2025 r. Sąd Najwyższy uchwałą siedmiu sędziów wydaną w sprawie o sygn. akt III CZP 126/22 stwierdził, że umowa o kredyt bankowy, zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, jest umową wzajemną w rozumieniu art. 487 § 2 Kodeksu cywilnego, a w konsekwencji bankowi przysługuje zarzut zatrzymania w sporze z kredytobiorcą o nieważność umowy.
Już 5 marca 2025 r. ten sam Sąd Najwyższy zmienił zdanie i uznał, że bank nie ma prawa do zatrzymania na podstawie art. 496 w związku z art. 497 Kodeksu cywilnego.
Mimo rozbieżności w stanowiskach Sądu Najwyższego, podkreślić należy, że frankowicze zyskali kolejne potwierdzenie, że bank nie może komplikować rozliczenia nieważnej umowy poprzez podnoszenie zarzutu zatrzymania.
Unieważnienie umowy frankowej
Jeżeli potrzebujesz skonsultować swoją umowę frankową ze specjalistami w tej dziedzinie, a następnie złożyć pozew o unieważnienie umowy lub odfrankowienie kredytu skontaktuj się z Kancelarią frankową. Kancelaria frankowa posiada bogate doświadczenie w prowadzeniu spraw przeciwko bankom. To jakiej kwoty możemy się domagać od banku zależy między innymi od kwoty kredytu, parametrów kredytu oraz tego ile dotychczas wpłaciliśmy do banku. Kwoty jakie można uzyskać przy unieważnieniu umowy kredytu frankowego lub jej odfrankowaniu można szacunkowo wyliczyć korzystając z Kalkulator frankowy.
